SOLUCIONES AO CAMBIO CLIMATICO

Mark Jacobson, profesor de enxeñería civil e medioambiental e Director do Programa da Atmósfera/Enerxía na Universidade de Stanford (EEUU) creou un modelo para lograr a transformación enerxética do mundo en 2050, sen necesidade de usar fontes fósiles ou nucleares e sen aumentar o número de plantas hidroeléctricas.

El e mais o seu equipo estudaron 139 países para converter as súas fontes de enerxía en 100% renovables. Defenden que o coste económico é modesto e salvará vidas, creará empleo e estabilizará o prezo da enerxía. Tamén creen que incluso se reducirá o número de ataques terroristas pola descentralización da enerxía, que fará a todos os países máis independientes enerxéticamente falando.

En España, despois de levar a cabo este plan, recuciríase un 38% a demanda de enerxía con respecto á actual. Por exemplo, un coche a combustible pode ser máis barato ca un eléctrico, pero á larga, facendo 24.000 km durante 15 anos (media en EEUU) poderíase aforrar ata 18.000 €. Con que EEUU se pasase 100% a este modelo, o mundo podería aforrar ata 3,1 billóns de € en gastos derivados do cambio climático.

Respecto ao empleo, non se destruiría, se non que se transformaría, dende as produtoras de enerxía fósil ata as de enerxía renovable. de feito, aquí en España chegaríanse a crear 182.000 postos de traballo durante 40 anos.

Tamén se reducirían as portes por contaminación, estimadas nunhas 27.000 en España, por enfermedades cardiovasculares e respiratorias e complicacións polo asma. Cabe destacar que o coste pola contaminación en España é duns 92.000 millóns de euros, gasto que desaparecería.

En definitiva, o cambio é factible e aínda estamos a tempo, pero demorarse demasiado podería ter consecuencias irreversibles.

A HISTORIA DOS RAIOS-X

Os Raios-X son emisións electromagnéticas da natureza, semellantes á luz visible. A súa lonxitude de onda pode variar dende 0,05 angstrom (1 angstrom = 10^-10 m) ata centos deles.
A súa historia comeza con James Clerk Maxwell, no século XIX, quen previu a existencia e a natureza das ondas electromagnéticas, incluída a luz visible.

En 1887, o alemán Heinrich Rudolf Hertz, produciu as primeiras ondas electromagnéticas artificiais (ondas de radio), usando consellos de Hermann von Helmholtz. Entre outras cousas, Helmholtz suxeriu que unha radiación electromagnética de alta frecuencia debería interactuar fortemente coa materia, á semellanza das ondas sonoras nun instrumento de cordas. Suxeriu tamén que estas ondas poderían ser moi penetrantes.
Helmholtz chegou a indicar o instrumento adecuado para producir esas ondas penetrantes: a ampola de Crookes, chamada na época tubo de Crookes, onde eran xerados os misteriosos raios catódicos, que son correntes de electróns observados en tubos de baleiro.
Moitos científicos en Europa comezaron a procurar ese tipo de radiación. Entre eles, o maior especialista en raios catódicos de Alemaña, Philipp Lenard.
A dificultade na época era que non se dispuña dun método de detección que mostrase se de feito existían tales radiacións.

O seu descubrimento chegou a mans de Wilhelm Conrad Röntgen, que descubriu e bautizou aos Raios-X, facendo a primeira radiografía da historia. Isto ocorreu cando Röntgen estudaba o fenómeno da luminiscencia  producida por raios catódicos nun tubo de Crookes. Este dispositivo, foi envolto cunha caixa de papel negro e gardado nunha cámara escura. Próximo á caixa, había un pedazo de papel recuberto de platinocianeto de bario. Conrad Röntgen percibiu que, cando fornecía corrente eléctrica aos electróns do tubo, este, emitía unha radiación que velaba a chapa fotográfica e, intrigado, resolveu intercalar entre o dispositivo e o papel fotográfico, corpos opacos á luz visible. Desta forma obtivo probas de que varios materiais opacos á luz diminuían, mais non eliminaban a emisión desta estraña irradiación inducida polo raio de luz invisíbel, entón descoñecido.
Isto indicaba que a enerxía atravesaba facilmente os obxectos, e se comportaba como a luz visíbel. Despois de exhaustivas experiencias con obxectos inanimados, Röntgen resolveu pedir á súa esposa por a man entre o dispositivo e o papel fotográfico. A foto revelou a estrutura ósea interna da man humana, con todas as súas formacións óseas, foi a primeira imaxe de raios X, nome dado polo científico á súa descuberta o 8 de novembro de 1895.

Un dos seus principais usos en análises de órganos internos, investigacións de fracturas, tratamento de tumores, cancro... A tolerancia do corpo humano ás radiacións emitidas polos Raios-x é de 0,1 Röntgen por dia máximo, en toda a supercificie do corpo. A exposición prolongada aos Rais-X pode producir arrugamento da pel, creación de úlceras e ampollas, e en casos extremos, cánceres, morte das células e leucemia.

LANZAMENTO DE "LISA PATHFINDER"

     A madrugada do 3 de Novembro de 2015 despegou en Kourou (Guayana Francesa) un cohete que portaba ao satélite "LISA Pathfinder". Este satélite, construído pola Agencia Espacial Europea (ESA) permitirá captar as ondas gravitacionais preditas hace máis de 100 años pola teoría da relatividade de Einstein. Este satélite, que costou máis de 400 millóns de Euros, viaxa ata un punto situado a 1,5 millóns de km da Terra, onde a gravidade do Sol e a da Terra se neutralizan. 

     A súa misión consitste en probar un sistema co que observar as ondas gravitacionais. Estas sacudidas no espazo-tempo orixínanse en fenómenos moi poderosos, coma dous buratos negros xirando un en trono ao outro. Sen embargo, estas ondulacións vanse atenuando coa distancia, coma unha onda no auga.  Actualmente existen experimentos en EEUU que intentan captar estas ondas, aínda que serían moi débilas, e a ESA asegura que os resultados serían os mesmos.

    O obxetivo final é colocar tres sensores dentro de tres sondas que poderían captar ondulacións diminutas, menores que o diámetro dun átomo. Aínda así, este proxecto é a longo prazo, xa que se esperan resultados para 2034.

    No proyecto, participaron varios españois. Cesar García Marirrodriga, director de proxecto da misión, Beatriz Romero, responsable do proxecto para Arianspace, empresa de transporte espacial que construiu o cohete, e Maria Luisa Poncela, secretaria xeral de Ciencia, Tecnoloxía e Innovación. Os tres coinciden na larga duración e na gran complexidade da misión. Beatriz Romero expuso que este era un traballo que deixarían para as seguintes xeracións, e Cesar García comparou esta misión cunha catedral, declarando que este proxecto era maior a calquera individuo, polo que se debe traballar en común.

   En definitiva, tardarase en verse os resltados deste proxecto, pero unha vez chegen poderemos reslvr moitas cuestións ata agora inresolubles.