A HISTORIA DOS RAIOS-X

Os Raios-X son emisións electromagnéticas da natureza, semellantes á luz visible. A súa lonxitude de onda pode variar dende 0,05 angstrom (1 angstrom = 10^-10 m) ata centos deles.
A súa historia comeza con James Clerk Maxwell, no século XIX, quen previu a existencia e a natureza das ondas electromagnéticas, incluída a luz visible.

En 1887, o alemán Heinrich Rudolf Hertz, produciu as primeiras ondas electromagnéticas artificiais (ondas de radio), usando consellos de Hermann von Helmholtz. Entre outras cousas, Helmholtz suxeriu que unha radiación electromagnética de alta frecuencia debería interactuar fortemente coa materia, á semellanza das ondas sonoras nun instrumento de cordas. Suxeriu tamén que estas ondas poderían ser moi penetrantes.
Helmholtz chegou a indicar o instrumento adecuado para producir esas ondas penetrantes: a ampola de Crookes, chamada na época tubo de Crookes, onde eran xerados os misteriosos raios catódicos, que son correntes de electróns observados en tubos de baleiro.
Moitos científicos en Europa comezaron a procurar ese tipo de radiación. Entre eles, o maior especialista en raios catódicos de Alemaña, Philipp Lenard.
A dificultade na época era que non se dispuña dun método de detección que mostrase se de feito existían tales radiacións.

O seu descubrimento chegou a mans de Wilhelm Conrad Röntgen, que descubriu e bautizou aos Raios-X, facendo a primeira radiografía da historia. Isto ocorreu cando Röntgen estudaba o fenómeno da luminiscencia  producida por raios catódicos nun tubo de Crookes. Este dispositivo, foi envolto cunha caixa de papel negro e gardado nunha cámara escura. Próximo á caixa, había un pedazo de papel recuberto de platinocianeto de bario. Conrad Röntgen percibiu que, cando fornecía corrente eléctrica aos electróns do tubo, este, emitía unha radiación que velaba a chapa fotográfica e, intrigado, resolveu intercalar entre o dispositivo e o papel fotográfico, corpos opacos á luz visible. Desta forma obtivo probas de que varios materiais opacos á luz diminuían, mais non eliminaban a emisión desta estraña irradiación inducida polo raio de luz invisíbel, entón descoñecido.
Isto indicaba que a enerxía atravesaba facilmente os obxectos, e se comportaba como a luz visíbel. Despois de exhaustivas experiencias con obxectos inanimados, Röntgen resolveu pedir á súa esposa por a man entre o dispositivo e o papel fotográfico. A foto revelou a estrutura ósea interna da man humana, con todas as súas formacións óseas, foi a primeira imaxe de raios X, nome dado polo científico á súa descuberta o 8 de novembro de 1895.

Un dos seus principais usos en análises de órganos internos, investigacións de fracturas, tratamento de tumores, cancro... A tolerancia do corpo humano ás radiacións emitidas polos Raios-x é de 0,1 Röntgen por dia máximo, en toda a supercificie do corpo. A exposición prolongada aos Rais-X pode producir arrugamento da pel, creación de úlceras e ampollas, e en casos extremos, cánceres, morte das células e leucemia.

LANZAMENTO DE "LISA PATHFINDER"

     A madrugada do 3 de Novembro de 2015 despegou en Kourou (Guayana Francesa) un cohete que portaba ao satélite "LISA Pathfinder". Este satélite, construído pola Agencia Espacial Europea (ESA) permitirá captar as ondas gravitacionais preditas hace máis de 100 años pola teoría da relatividade de Einstein. Este satélite, que costou máis de 400 millóns de Euros, viaxa ata un punto situado a 1,5 millóns de km da Terra, onde a gravidade do Sol e a da Terra se neutralizan. 

     A súa misión consitste en probar un sistema co que observar as ondas gravitacionais. Estas sacudidas no espazo-tempo orixínanse en fenómenos moi poderosos, coma dous buratos negros xirando un en trono ao outro. Sen embargo, estas ondulacións vanse atenuando coa distancia, coma unha onda no auga.  Actualmente existen experimentos en EEUU que intentan captar estas ondas, aínda que serían moi débilas, e a ESA asegura que os resultados serían os mesmos.

    O obxetivo final é colocar tres sensores dentro de tres sondas que poderían captar ondulacións diminutas, menores que o diámetro dun átomo. Aínda así, este proxecto é a longo prazo, xa que se esperan resultados para 2034.

    No proyecto, participaron varios españois. Cesar García Marirrodriga, director de proxecto da misión, Beatriz Romero, responsable do proxecto para Arianspace, empresa de transporte espacial que construiu o cohete, e Maria Luisa Poncela, secretaria xeral de Ciencia, Tecnoloxía e Innovación. Os tres coinciden na larga duración e na gran complexidade da misión. Beatriz Romero expuso que este era un traballo que deixarían para as seguintes xeracións, e Cesar García comparou esta misión cunha catedral, declarando que este proxecto era maior a calquera individuo, polo que se debe traballar en común.

   En definitiva, tardarase en verse os resltados deste proxecto, pero unha vez chegen poderemos reslvr moitas cuestións ata agora inresolubles.

TEORÍA DA RELATIVIDADE DE EINSTEIN

    Onte, 25 de Novembre 2015, cumplíronse 100 anos da postulación da teoría xeral da relatividade por Albert Einstein ante a Academia Prusiana de Ciencias de Berlín. Esta teoría era un complemento á teoría especial da relatividade presentada 10 anos atrás. Esta teoría defendía que o movemento modifica a percepción do espazo-tempo, pese a que a velocidade da luz e as leis físicas son independientes da velocidade do observador.

   No tocante á primeira, entre as súas prediccións se encontran:

         -Desviación gravitacional da luz en presencia de corpos moi masivos, como o Sol, é dicir, a luz cúrvase ao pasar cerca dunha masa moi elevada que ten como consecuencia un elevado campo gravitatorio.

         -Dilatación gracitacional do tempo. Os relojes situados nunha zona dunha gravidade moi elevada marcan o tempo mais lentamente. Isto ocorre por exemplo, coa supercifie da Terra e unha nave espacial nunha órbita. Na órbita o tempo vai máis despacio.

         -Dilatación gravitacional de desfases temporales. Diferentes sinais atravesando un campo gravitatorio intenso necesitan maior tempo para atravesar dito campo.

         -Decaimento orbital da enisión da radiación gravitacional

         -Un obxecto en plena rotación arrastrará consigo ao espazo-tempo

         -Os obxectos que gravitan en torno a eles mesmos responderán de igual maneira que unha partícula pequena de proba.